Abstrakcja - w sztukach plastycznych: taka realizacja dzieła, w której jest ono pozbawione wszelkich cech ilustracyjno¶ci, a artysta nie stara się na¶ladować natury. Autorzy stosuj± różne ¶rodki wyrazu, dzięki którym co¶ przedstawiaj±. Sztuka abstrakcyjna jest nazywana sztuk± niefiguratywn±. Jest to sztuka bardzo różnorodna, w której występuj± odrębne nurty, czasem zwi±zane z jednym tylko artyst±.

Problemy, jakimi zajmuj± się arty¶ci, zawsze dotycz± tre¶ci i formy. Forma stosowana w sztuce abstrakcyjnej może być bardzo różnorodna, jak tego dowodz± dotychczasowe dzieje sztuki. Tym, co wyróżnia sztukę abstrakcyjn± od nieabstrakcyjnej, jest brak rozpoznawalnych przedmiotów. W swojej istocie sztuka abstrakcyjna jest najbliższa muzyce: w obu tych dyscyplinach sztuki ilustracja jakiego¶ tematu jest budowana nie wprost, a poprzez odwołanie do swoistych ¶rodków wyrazu, takich jak rytm, barwa, kontrast, walor, różne wielko¶ci i wiele innych.

OdpowiedĽ na to, co przedstawia abstrakcja, jest równie trudna, jak na każde pytanie o sens dzieła: w warstwie wizualnej przedstawia to, co widać jako linie, plamy i punkty, które można opisać, zmierzyć i sfotografować - a w warstwie znaczeniowej może mie¶cić się wszystko. Zarówno emocje, jak i koncepcje filozoficzne, zabawa form± i rozwi±zywanie własnych problemów autora, o których nie chce (nie może, nie potrafi) mówić wprost.